(από τότε που γεννήθηκα) ΣΕ ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΨΥΧΗ ΖΩ

 (… Κραυγές ζώσες,  ο θηλυκός  κι αρσενικός εαυτός μας,  ποιητικοί μονόλογοι Χριστίνας Κόλλια…)

Δύο κραυγές ζωντανές, παγιδευμένες.

Η  μία σ’ ένα γυναικωνίτη 

και η άλλη σ’ ένα στρατώνα,

 εξομολογούνται τις προαιώνιες ωδίνες τους.

Τις κληροδοτημένες «εχθροπραξίες» τους.

Τις ανομολόγητες κι ομοούσιες αγωνίες τους.

 

Δύο κραυγές, η μία θηλυκή και η άλλη αρσενική,

μάχονται με τους κατεστημένους ρόλους τους

αποζητώντας την ανατροπή του αρχέτυπου.

Τη λύτρωση. Την έξοδο μέσα από τη δυαδική ειρήνη.

 

ΓΥΝΑΙΚΑ:    «Σε μια γειτονιά της Αθήνας / γεννήθηκα»

ΑΝΤΡΑΣ    «Σε μια πολεμίστρα της Σπάρτης».

«Ανάγκη» λέει την αγάπη η γυναίκα,

«Επιβεβαίωση» τη λέει ο άντρας.

Τα διλήμματα του άντρα είναι τα    Ναι και τα Όχι

και της γυναίκας τα    Πρέπει και τα Θέλω.

Ο άντρας στηρίζει τη δύναμη στην Προσωπικότητά του

και η γυναίκα στην Ομορφιά της.

«Αλήθειες κλεμμένες»    εισπράττει η γυναίκα,

«Αλήθειες φθαρμένες»    ο άντρας.

Το σκοτάδι ο άντρας το «αναζητάει»,

 η γυναίκα το «κυοφορεί».

Το φως ο άντρας το «αναγεννά»,    η γυναίκα το «τίκτει».

Και βέβαια, το κορμί του άντρα πάντα    «αφρισμένο»

και της γυναίκας «διψασμένο».

ΓΥΝΑΙΚΑ:    Τ’ αδέλφια μου ασελγούν στο μέλλον μου.

Τρέμουν  μη διαρρήξω τον κύκλο…

ΑΝΤΡΑΣ:   Τ’ αδέλφια μου νομοθετούν το μέλλον μου.

Προστάζουν να διαφυλάξω τον κύκλο…

ΓΥΝΑΙΚΑ ( βαυκαλίζεται ναρκισσιστικώς):

Εκλιπαρώ το Θεό μου:    Είμαι όμορφη;

Σαν Εμένα καγχάζει.

Για πόσο;   θρηνώ αφελώς…

ΑΝΤΡΑΣ  (έχει άλλην οπτική):

Προκαλώ το Θεό μου: Είμαι ο Ένας;   Ο Καθένας

 καγχάζει.  Γιατί;   επιμένω αφελώς…

 

Όταν, όμως, πρόκειται για φίλους και για εχθρούς,

οι εμπειρίες των δυο φύλων είναι ίδιες,

χωρίς ούτε λέξη να είναι διαφορετική. 

 

Και συνεχίζοντας την παρουσίαση η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

γράφει στο FRACTAL για τις ΚΡΑΥΓΕΣ ΖΩΣΕΣ,

τη συλλογή της Χριστίνα Κόλλια

που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ το2013:

 

Τα ποιήματα εδώ δεν έχουν τίτλους,

όπως και οι άνθρωποι δεν έχουν όνομα πριν τους γνωρίσεις.

Είναι στην πλειοψηφία τους σύντομα

όπως και οι φευγαλέες εντυπώσεις της ζωής,

αλλά και όπως η κατάληξη της βαθιάς σκέψης.

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δυο μέρη:

«Κραυγή σε τέμπο θηλυκό» και

«Κραυγή σε τέμπο αρσενικό».

Υπάρχει κι ένα τρίτο μέρος: «Κραυγή σε τέμπο δυαδικό»

που κρατάει μόνο μια σελίδα.

Το «μαζί» είναι, φαίνεται,

η πιο σύντομη εμπειρία της ζωής μας.

 

Η ΓΡΑΦΗ  ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ 

(σχολιάζει  τις ΚΡΑΥΓΕΣ ΖΩΣΕΣ της Χριστίνας Κόλλια ο κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας):

Η γραφή είναι η ψυχή μας,

Όχι μόνο γιατί είναι αυτή που επιβιώνει τού σαρκίου μας,

όχι γιατί αυτή κατισχύει τού Θανάτου,

αλλά γιατί είναι μια διαρκής παρουσία, κραυγή ζώσα,

αλαζονικός επ-αρμός που επιβεβαιώνει το είναι μας, στην Ύλη.

Το πνεύμα χαμογελά γαλήνιο σαν το ταπεινό χαμομήλι

κάθε φορά που γράφουμε αφήνοντας τα σημάδια μας

στο χαρτί ή στη φωτεινή οθόνη.

Χαμογελάει με την ύβριν που διαπράττουμε

και δια του φόβου, δια του ελέους,

μας επαναφέρει στην ήσυχη ή ταραγμένη καθημερινότητά μας.

Η γραφή είναι μια εξαίρεση στην απραξία,

είναι το αντίθετο τής σιωπής και σιωπή η ίδια,

αφού ό,τι μας κατακτά κατακτιέται

κι από εμάς χάνοντας τη διαφορετική πολικότητά του.

 

Εξίσωση δυναμικού.

Δυναμική ισορροπία αρσενικού - θηλυκού,

φωτός - σκότους,   καλού - κακού,  άσπρου - μαύρου, 

μέρας  -νύχτας.

 

Εικονογραφημένη ποίηση υψηλής ευκρίνειας,

σταθμός στην ένωση τών αντιθέτων η λεκτική τους άμιλλα

να επανακαθορίσουν τις θέσεις τους πριν ενωθούν

εις Εν και αδιαίρετον Άπαν.

Μοναξιά και σιωπή συνέχει τους λακωνικούς στίχους μεταξύ τους.

Ακόμα κι η οργιαστική έκρηξη τού τέλους ηχεί

σαν τα βεγγαλικά της Ανάστασης που απλώς τέμνουν για λίγο τις τροχιές τους.

Ουδέν σταθερόν, ουδέν αιώνιον.

Όλα αφετηρία για το αύριο που εμπεριέχεται στο απέραντο ΤΩΡΑ!..

 Η ρομαντική απαίτηση της δια βίου δεσμέσεως δεν ισχύει

στην ποιητική θεματολογία τής Χριστίνας Κόλλια.

Είναι υγιής γιατί είναι πραγματίστρια.

Απολαμβάνει το παρόν δομώντας το μέλλον.

Όσο για το παρελθόν η διττώς επαναλαμβανόμενη διαπίστωση

και από τα δύο πρόσωπα (αντρικό και γυναικείο) είναι σαφής:

Σε εμπόλεμη ψυχή ζω.   Από τότε που γεννήθηκα.

Όχι,   δε γεννήθηκα στη Σπάρτη.

Σε μια γειτονιά τής Αθήνας    γεννήθηκα…

 

Η Χριστίνα Κόλλια επιδιώκει να επικοινωνήσει

δια τού λόγου και τής εικόνας με γλωσσικούς και παραγλωσσικούς κώδικες,

αναζητά το Όλον και το ωκεάνειο συναίσθημα τής ένωσης

με το Άπαν,  το Εν,   το Μοναδικό και διαιρέσιμο.

Μια αυθεντική ποιητική μελωδικά λυρική φωνή

που τείνει προς το θέατρο.

Το μέλλον ευοίωνο και προσοδοφόρο. Ενεργειακώς…  (αποσπάσματα από κείμενο του Κωνσταντίνου Μπούρα στο FRACTAL)

 

 

Η ΠΟΙΗΣΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ 

(…κι ήλιος αλλιώτικος τις στέγες του τυλίγει…)

 

Μου ’λεγες πως τα σπίτια τα παλιά

κρατάνε τον υγρό καιρό

σε τοίχους που συχνά βουρκώνουν

και οι καθρέφτες τους με μάτια σιωπηλά

ανιστορούν στενάζοντας τα σωθικά τους.

Κι όπως ερμήνευες στιγμές αλλοτινές

με προφητείες για τις τόσες που θα έρθουν

ένιωθα το πικρό να γίνεται γλυκό

και το ανάλαφρο να σέρνει μυστικά ένα βάρος.

Στα σπίτια, είπες, τα παλιά,

ξεπλένει μια αργόσυρτη βροχή

με αφοσίωση αρχαίας παραμάνας,

σημάδια ονείρων στις κουρτίνες τις βουάλ

από ημέρες, Κυριακής, τροπαιοφόρες.

Κι όπως μιλούσαμε για ώρες γιορτινές

κι άλλες που πέρασαν σα μυροφόρες

είδαμε πώς η ποίηση αλλάζει τον καιρό

κι ήλιος αλλιώτικος τις στέγες του τυλίγει.

 

Τώρα, μονάχα, ένα θέλω να σου πω,

-ξέρω πως άργησα

κι είπα καλύτερα να σου το γράψω-

μια λέξη ελάχιστη, μικρή:

Ευχαριστώ.

[ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΕΛΑΧΙΣΤΗ της Χριστίνα Κόλλια όπως αναρτήθηκε στο FRACTAL, Η Γεωμετρία των Ιδεών)

 

Ο,ΤΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΑ  7  ΠΕΠΛΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ 

(…ένα εκκρεμές επίπλαστων πόθων   το γνήσιο της υπογραφής τους…)

Όταν με ρώτησες,   κύριε

γιατί κοιτώ τ’ αστέρια

σου απάντησα   με ανιστόρητη αφέλεια

πως είναι πράξη πολιτική.

 

Θυμάμαι που γέλασες σαρδόνια.

Και μου ξετύλιξες

επιμελώς,   δε λέω,

μέσα από δυσανάγνωστους πάπυρους

ένα χάρτινο ουρανό.

Μ’ ένα εκκρεμές

να ταλαντεύεται στη μέση.

Φτιαγμένο από υλικά μαρκίζας.

Κι έμεινα   να κοιτάζω το εκκρεμές.

Που το σαλώμειο φως του

διαμέλισε τα εφτά πέπλα   των ονείρων μου.

Χθες   πρόσεξα

το γνήσιο της υπογραφής μου

να ανεμίζει

πάνω στο τελευταίο ξέφτι.

Σ’ αυτό που απόμεινε   από τα ιμάτια

των επίπλαστων πόθων μου.

 

Κάτι   μου είχες ψιθυρίσει
πριν,   κύριε

δένοντας περίτεχνα

τον κόμπο της γραβάτας σου.

Δε σ’ άκουσα

παρά την τόση σιωπή.

 

Είχα ξεχάσει πως   με σιγαστήρα

πετροβολάς τ’ αστέρια.

Μα, να   που θυμήθηκα   αιφνίδια

τα δομικά υλικά   των ουρανών.

 

Τώρα, ξέρω,   κύριε.

Και χαμογελώ.

[Χριστίνα Κόλλια, ΔΟΜΙΚΑ ΥΛΙΚΑ όπως αναρτήθηκαν στην

Τεθλασμένη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη  /  bibliotheque

 

Χριστίνα Κόλλια,  Κραυγές Ζώσες: 

Παραλλαγές, διευκρινίσεις, ψυχολογικές αναλύσεις, φιλοσοφικές θεωρίες, όλα στο ποιητικό αυτό εγχειρίδιο, της Χριστίνας Κόλλια, κρέμονται από μια λέξη. Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή μας, αλλά σπάνια συνειδητοποιούμε πως η εξέλιξή της μπορεί να είχε επηρεαστεί, ακόμη και να είχε εξαρτηθεί από μια λέξη.  Κλείνοντας το βιβλίο σίγουρα έχουμε καταλάβει κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο για τον θηλυκό ή τον αρσενικό εαυτό μας.  (αποσπάσματα από κείμενο της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ στο FRACTAL,  Η Γεωμετρία των Ιδεών)

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2026