Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΠΡΙΝ

 (… δεν αλλάζει τίποτα ποτέ
Όρκος,  προσευχή  και ικεσία…) 

(στίχοι από το ποίημα ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ)

 

2.ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Τόσο κοντά ο ένας στον άλλον

που δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς φωτιά.

Ανησυχείς αλλά    για να σας δουν μαζί

θα πρέπει να είστε.

Πώς να βρεθείτε   πιασμένοι

στο χρυσό δίχτυ του Ηφαίστου

όταν για σένα ετοιμάζουν περίτεχνο κλουβί; 

 

3.ΑΡΑΧΝΗ

Κάπως έτσι θα μάζευε τα κομμάτια

από το σχισμένο υφαντό της

μπροστά στην οργή της Εργάνης.

 

Για την ασέβεια

της αναμέτρησης και της αναπαράστασης.

Μία ζωή κρεμασμένη στο νήμα.

 

 Ο Ιησούς, τουλάχιστον, διδάσκει επιθυμία

κι όχι ηθική…

Αλλά και πάλι στα γόνατα

πώς να ισορροπήσει κανείς;

(τρεις γυναίκες από την πρώτη ποιητική συλλογή

της Κωνσταντίνας Κορυβάντη  ΜΥΘΟΓΟΝΙΑ, εκδόσεις Μανδραγόρας 2015)

 

ΜΥΘΟΓΟΝΙΑ ο τίτλος της συλλογής για ιστορίες

που αναφέρονται σε 22 γυναικεία μυθικά πρόσωπα

 Όλα τα ποιήματα αναφέρονται σε γυναικείες μορφές

(θεές, μούσες, νύμφες και ηρωίδες),

ένα – θηλυκού γένους – νησί (Ανάφη),

και μόνο ένα – αφιερωμένο - σε άνδρα  (Τρίτων).

 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η ποίηση πολύ συχνά

επιστρέφει στο μυθικό παρελθόν ανακαλώντας μύθους

εμπλουτίζοντάς τους με  νέα μηνύματα

που εκφράζουν τις αγωνίες του δημιουργού 

(σημειώνει στην παρουσίαση της συλλογής ο Δήμος Χλωπτσιούδης)

«Και είναι εντυπωσιακή η ωριμότητα με την οποία

η πρωτοεμφανιζόμενη δημιουργός αξιοποιεί

τη μυθολογία μέσα σε ένα ενιαίο ποιητικό πλαίσιο.

Απογυμνώνει την ποίηση από τα στολίδια

και με μόνο όχημα το μύθο αφήνει τα συναισθήματα

και το μήνυμα να αγκαλιάσουν το κοινό...» 

(Δήμος Χλωπτσιούδης)

 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ Τ’ ΑΣΤΡΑ 

(…γίνονται στο τέλος αστερισμοί…)

Πολύ - πολύ μακριά από εκείνον

που πραγματικά τις αγάπησε.

Εκείνον που τώρα περιμένει   την πτώση τους

για να ξαναφτιάξει τη ζωή του

[στίχοι από το ποίημα ΚΑΛΛΙΣΤΩ και ακολουθούν τα ποιήματα:

ΠΗΝΕΛΟΠΗ,  ΣΕΜΕΛΗ,  ΑΛΚΜΗΝΗ,

ΑΡΙΑΔΝΗ,  ΛΗΔΑ,  ΑΘΗΝΑ ΜΕΔΟΥΣΑ,

 ΕΛΕΝΗ  και  ΜΗΔΕΙΑ

Επιμύθιο: ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΝΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ

(…στο αγόρι που τις άλλαξε γνώμη…)

Sylvia Plath και A.E.Stallings σηματοδοτούν

το εισαγωγικό δίστιχο της ποιητικής συλλογής της

και ο σχολιασμός της από την Αναστασία Γκίτση)

 

 

5. ΠΗΝΕΛΟΠΗ 

(κι άλλα γυναικεία μυθικά πρόσωπα από τη ΜΥΘΟΓΟΝΙΑ της Κωνσταντίνας Κορρυβάντη)

Κοιτάζει

το ξύλινο αλογάκι του να επιπλέει στο νερό.

Όταν μεγαλώσει θα μάθει

πως τους άνδρες τους ξεβράζει η θάλασσα καθώς

κάπου, κάποια Κίρκη, Καλυψώ

ή Κατερίνα λύνει τα μαλλιά της

κι ένας γλάρος φέρνει το μαντήλι.

 

6. ΣΕΜΕΛΗ

Παρουσιάστηκε σ' όλη του την μεγαλοπρέπεια,

γιατί δεν πρόσεξες τι ζήτησες.

 

Όλοι ξέρουν την ιστορία της άλλης γυναίκας.

Είτε η δική του είναι πανούργα είτε εσύ

πολύ αφελής.

 

Αιωνίως θητεύω στο κάλλος θα πει

θωπεύω μηρούς γυρεύοντας

τον μικρό θεό;

 

7. ΑΛΚΜΗΝΗ

Νόμιζε πως αν άλλαζε το όνομα του

και το αντικαθιστούσε μ' ένα άλλο

όλα θα εξακολουθούσαν να είναι,

αρκεί να αποφεύγει κανείς τα τρίγωνα

και να ερωτεύεται θνητούς.

Απόψε άλλωστε

τα μικρά του χέρια της φαίνονται αδύναμα

να πνίξουν τα φίδια της συζύγου.

 

8.ΑΡΙΑΔΝΗ:

Ας πιούμε  στα μακρόσυρτα απογεύματα του Ντε Κίρικο.

Στους βόλους των παιδιών

που μπλέκονται στα πόδια μας

καθώς ξεμακραίνουν λευκά και μαύρα πανιά

νοθεύοντας το απέραντο γαλάζιο.

Στην ουρά της γάτας και στο κουβάρι

που διασκεδάζει την πλήξη της.

Στο ειδύλλιο που δεν εκτυλίσσεται στην πόρτα μου.

Σε κάθε περίπτωση ας πιούμε

στην σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων… 

 

9.ΛΗΔΑ

Και ο Αγαμέμνονας νεκρός. 

Κι η ομορφιά της Ελένης στείρα.

Μία σειρά συμβολισμών

που ο Michelangelo δεν είδε.

Το σκήπτρο, το ρόδι

τον κούκο που ραμφίζει τον χρόνο μας.

 

10. ΑΘΗΝΑ ΜΕΔΟΥΣΑ

Ηθικό δίδαγμα:
με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Το σεμνό τέκνο του μεγάλου Διός
της πήρε το κεφάλι.

Ήταν μέσα στο μυαλό του:
αυτοθυσία, αυταπάρνηση.

Μακριά από αδιάκριτα βλέμματα,
ποιανού κόρη να ‘ναι η μικρή γοργόνα της Κοπεγχάγης;

 

 

11.ΕΛΕΝΗ

Τελικά δεν ήμουν σε τίποτα διαφορετική.

Αγνή, απαλή σχεδόν διάφανη.

Όπως όλες οι αγνές, απαλές, σχεδόν διάφανες

πρέπει

να γνωρίσω τον πατέρα μου

να βρω τον άντρα μου

να ξεχάσω τον πρίγκιπα

 

 

12.ΜΗΔΕΙΑ

Σέρνει το μακρύ της φόρεμα

από την κουζίνα στο σαλόνι ως το παιδικό δωμάτιο
και πάλι πίσω.

Σφραγίζει τις πόρτες   με λευκές νωπές πετσέτες.
Φαντάζεται μια γαλάζια φλόγα
κι εσένα να διαβάζεις παραμύθι

για δύο μικρά παιδία που έμειναν
ορφανά στον ύπνο τους.

 

ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ

(…στο αγόρι που της άλλαξε γνώμη…)

Sylvia Plath και A.E.Stallings σηματοδοτούν

το εισαγωγικό δίστιχο της πρώτης ποιητικής συλλογής της Κωνσταντίνας Κορρυββάντη,

ΜΥΘΟΓΟΝΙΑ Μανδραγόρας  2015

Οι μεταμορφώσεις και οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι αποτελούν την κύρια θεματολογία της συλλογής. Αράχνη, Αλκμήνη, Σεμέλη, Λητώ, Λήδα, Ήρα, Καλλιστώ, Μέλισσα, Ρέα, Ιώ, Μέδουσα, Αφροδίτη, Ελένη, Ανδρομάχη, Άλκηστις, Σελήνη, Νέδα, Πηνελόπη, Μήδεια, Ερμοδίκη, Φαίδρα, Αριάδνη και Ανάφη, 22 γυναικείες οντότητες και ένα νησί ξεριζώνονται από το μακρινό τοπίο της μυθολογίας και δημιουργούνται εκ νέου στο νεοσύστατο, μυθογονικό βιβλίο της ποιήτριας. Η συλλογή γέμει από εννοιολογικές μεταβάσεις μυθολογικών συμβόλων και από ετεροχρονισμένες βεβαιότητες που απευθύνει η ποιήτρια προς τις γυναικείες μορφές της. Γράφει στο ποίημα Μέλισσα: «Αλίμονο δεν ήταν το δώρο του θεού προς τις γυναίκες- γελούσες. Το κεντρί του ήταν που ήταν χάρισμα στις νύμφες που τον έθρεψαν. Σου είπε μαζί ως τον κίτρινο ύπερο, σκέφτηκες ηδύτητα - ηδύτητα μπερδεύοντας απόλαυση και εργασία».   Ο χρόνος που μεσολαβεί βρίσκει τις γυναικείες υποστάσεις να επιδίδονται σε μια ωριμότητα και μια αποδοχή της προσωπικής τους της ιστορίας. Η Ελένη μοιάζει να αποποιείται του μεγέθους της αναφωνώντας: «Τελικά δεν ήμουν σε τίποτα διαφορετική…»  23 γυναικείες εξομολογήσεις (συμπεριλαμβανομένης και της Ανάφης). 23 μικρές ψηφίδες τοποθετημένες και κολλημένες με ποιητικό τρόπο η μια πλάι στην άλλη, έτσι ώστε να φανερώνεται η μία και μοναδική μορφή της θηλυκής υπόστασης, αυτής της γενεσιουργού. Της δημιουργού που έχοντας στα χέρια της προαιώνια υλικά θα γεννήσει νέες ιστορίες και μύθους πλασμένους από πηλό με την βοήθεια του Τρίτωνα, του μόνου αρσενικού τίτλου του καταληκτικού ποιήματος της συλλογής: «Δώσε μου το χέρι σου κράτησε την ανάσα μου. Ποιος να φοβηθεί
κατακλυσμούς όταν ανοίγουν οι ουρανοί; Απόψε σμιλεύουμε έναν στρόβιλο από πηλό.  (Αναστασία Γκίτση)

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΟΜΟΡΦΑΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 (…κάνουν τα σύμπαντα μέσα μας να αστραποβολούν…)

Είναι τα μικρά  πράγματα που μεγαλώνουν τον κόσμο

Μισανοίγουν την πόρτα.

Τώρα μπορείς να κοιτάξεις·

ο περίπατος ίσαμε τη θάλασσα,

η κοραλλένια ανατολή,   τα διάφανα βλέμματα.

 

Δεν εγκυμονούν θαύματα οι καιροί.

Μονάχα θλίψη.

Ούτε τα σύννεφα συνάζουν πια τα όνειρα.

Ίσκιους της λήθης μουσκεύουν κάπου - κάπου.

Οι άγγελοι σιώπησαν.   Σιώπησε κι η αφή.

Το εύθραυστο φως, από μακριά φερμένο,

λούφαξε κάτω απ’ την άμμο

σαν τη σαρκοφάγο αρχαίου βασιλιά

που προσδοκά να ανακαλυφθεί.

 

Τούτες τις ώρες, είναι τα μικρά πράγματα που ομορφαίνουν τον κόσμο.

Κάνουν τα σύμπαντα μέσα μας ν’ αστραποβολούν·

ένα πουλί που ζυγιάζεται στο κλαδί,

ο ανθός πάνω στην ξερολιθιά,

μια χρυσαφένια χούφτα αγάπης.

 

Σε άθλιες, ερειπωμένες καλύβες κυματίζουν χρωματιστές ελπίδες.

Δεν δίνει μ’ απλοχεριά το έχει του ο ουρανός.

Πού οδηγούν εν τέλει τόσοι δρόμοι;

Τι μπορούν να αρθρώσουν οι φωνές που θορυβούν;

 

Τα μικρά πράγματα που κατοικούν δίπλα μας,

ένα πήλινο πιάτο στο τραπέζι,

μια φωτιά στο τζάκι.

Τούτα θα αλλάξουν τον κόσμο.

Από την αρχή του θα τον ξεκινήσουν.

(ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ στη συλλογή της Αγγέλας Χρονοπούλου  

ΘΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΩ Σ’ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ, εκδόσεις ΑΩ 2026)

 

ΘΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΩ ΚΑΠΟΤΕ Σ’ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ; (αναρωτιέται η ποιήτρια)

Η μακρινή μου φαντασίωση, η παρηγορητική μου σκέψη, η ελπίδα μου.

Το ασφαλές καταφύγιο που λουφάζουν οι αγωνίες μου. 

Το όνειρό μου.   Ουτοπικό;  Ίσως κι όχι.

Γιατί ποίηση δεν είναι μόνο το να γράφουμε ποιήματα.

Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το λιγότερο.

Ποίηση είναι ο τρόπος της ζωής μας, το πώς βλέπουμε,

πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τη φύση γύρω μας

και πώς αλληλεπιδρούμε με αυτά μα και με το μέσα μας. 

Το κάθε τι είναι ποίηση.

Αυτή είναι η δική μου οπτική, η δική μου αλήθεια.   (Αγγέλα Χρονοπούλου)

 

«Είναι τυχερός όποιος έχει το χάρισμα να μπορεί να κατοικήσει σε ένα ποίημα…» (σημειώνει η Κατερίνα Λιάτζουρα σχολιάζοντας τον τίτλο της εν λόγω συλλογής)

«Τυχερή λοιπόν ετούτη η ποιήτρια, να έχει αυτό το χάρισμα.

Ο τίτλος της συλλογής από μόνος του λειτουργεί σαν μια βαθιά ποιητική δήλωση.

Η ποίηση παύει να είναι μονάχα ένας τρόπος έκφρασης,

αλλά γίνεται ένας τόπος κατοίκησης, μετατρέποντας έτσι το ποίημα

από αντικείμενο ανάγνωσης σε χώρο ύπαρξης·

έναν χώρο στον οποίο το ποιητικό υποκείμενο επιλέγει να εγκατασταθεί,

όταν ο εξωτερικός κόσμος γίνεται αβέβαιος, θορυβώδης ή αφιλόξενος.

Η ποιητική μεταφορά της κατοίκησης υποδηλώνει

την αέναη ανάγκη του ανθρώπου να αναζητήσει καταφύγιο.

Ένα καταφύγιο όχι υλικό με την κυριολεκτική έννοια,

αλλά ένα εσωτερικό καταφύγιο, φτιαγμένο από λέξεις.

Το ποίημα γίνεται ένα μικρό σπίτι της συνείδησης,

έχει διακριτά όρια και σκοτεινές γωνιές,

αλλά και πολλά και ηλιόλουστα ανοίγματα,

προστατεύοντας έτσι και προσφέροντας ασφάλεια και θαλπωρή,

ξυπνώντας μνήμες και αφυπνίζοντας ψυχές...

Συνοψίζοντας, η συλλογή «Θα κατοικήσω σε ένα ποίημα»

αναδεικνύει την ποίηση ως έναν χώρο όπου η ανθρώπινη ύπαρξη

μπορεί να σταθεί απέναντι στη φθορά, στην απώλεια και στην αβεβαιότητα χωρίς να τις εξαλείφει.

Η επίγνωση του εφήμερου διατρέχει την άξια γραφή της Αγγέλας Χρονοπούλου,

αποκαλύπτοντας μια βαθιά υπαρξιακή αγωνία,

αλλά και την ανάγκη να διασωθεί ό,τι απειλείται από τον χρόνο…

Η ποιητική πράξη μετατρέπει έτσι την απώλεια σε μνήμη

και την παροδικότητα σε εμπειρία που μπορεί να μοιραστεί.

Η «κατοίκηση» στο ποίημα δεν σημαίνει άρνηση της πραγματικότητας,

αλλά έναν διαφορετικό τρόπο συνύπαρξης μαζί της.

Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι η ουσιαστικότερη υπόσχεση της συλλογής:

ότι, όσο τίποτε δεν διαρκεί, η ποίηση μπορεί να προσφέρει

έναν τόπο όπου ο άνθρωπος, έστω προσωρινά, αντέχει να υπάρχει…» (Κατερίνα Λιάτζουρα)

 

ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ

(κι άλλα ποιήματα από τη συλλογή της Αγγέλας Χρονοπούλου

ΘΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΩ Σ’ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ, ΑΩ 2026)

Άνω τελεία.

Επίγευση του ανώδυνου τέλους.

Υποψία επανένωσης.
Πρόσθεση.

Άνω τελεία.
Αναστολή.
Υπενθύμιση της ελλείπουσας παρουσίας.
Σκιά του ανείπωτου δισταγμού.

Άνω τελεία.
Συμπλήρωμα του παραμένοντος κενού.
Επεξήγηση.
Ψευδής υπόσχεση.
Υποχώρηση.

Σανίδα σωτηρίας.

ΑΜΑΡΤΗΜΑ

Δεν ποθώ μια παράδεισο.

Το φθαρτό λαχτάρησα που ορίζει τα περάσματα,
το ελάχιστο που καρφώνεται στα άηχα
σαν οξεία,
που σκίζει το κουφάρι σαν το νύχι όρνεου.
Δεν ζήλεψα τη θάλασσα.
Μια γουλιά απ’ το παλιό πιοτό, το φυλαγμένο στο κελάρι,
το αψύ κι αιμάτινο, ζήτησα.
Το λιγοστό πόθησα με τη δύναμη τη μέγιστη.
Μα δεν το αξιώθηκα.
Έλαβα το πολύ, το άπειρο, που μ’ έπνιξε,
που έπεσε σαν ομίχλη πηχτή
και θόλωσε,
σκέπασε τις μέρες,
που μ’ έδεσε στης γης τους τέσσερις πασσάλους.
Έτσι καρτερώ.
Έτσι δέρνομαι.

 

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

 

Θα λουλούδιασαν στο νότο οι αμυγδαλιές·
μπήκε ο Μάρτης, φίλε μου.
Στον τόπο μου διστάζουν ακόμη…
Θα ‘θελα να έβλεπες τα ροδαλά ανθάκια τους.
Η Άνοιξη ποτέ της δε λαθεύει.
Εκπαιδευτήκαμε να οπισθοχωρούμε
στη θέα της ομορφιάς
ή να προσποιούμαστε επιτυχώς πως δεν υπάρχει.
Μα, δεν μας έχουν ανάγκη οι αμυγδαλιές.
Ανθίζουν ταχτικές στην ώρα τους.
Εμείς τις χρειαζόμαστε.
Πόσο τις χρειαζόμαστε, καλέ μου φίλε!
Απόκαμε, βλέπεις, το βλέμμα μας.
Θα αναπαυόταν σε ένα κλαδάκι μυγδαλιάς.

Ας ήταν και πάλι δυνατό
ν’ ακουμπούσε, μονάχα για λίγο, η ματιά σου
στις μυγδαλιές του νότου.

Αργήσαμε.
Φταίω κι εγώ.
Πού να ξέραμε…

Τώρα κρατώ ευλαβικά στις χούφτες μου
το τελευταίο γκρίζο βλέμμα σου
και το φρέσκο αέρα των μαλλιών σου.
Διστάζω να τα αποθέσω
στα λευκά, περαστικά σύννεφα
που σε πομπή μεγαλοπρεπή
πάνω από το κεφάλι μου
σπεύδουν να σε συναντήσουν.

Δε λαθεύει η Άνοιξη.
Μονάχα οι άνθρωποι.

 

ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΑ

 

Υποκύπτουμε σε καλέσματα από πηλό και στάχτη
κι όλο σαρώνονται όσα ζήσαμε
και ξύνουμε τη μία σπίθα που διασώθηκε
μέχρι να φανερωθεί η επόμενη.
Υποχωρούμε σε αφηγήματα αδοκίμαστα,
σε σιωπηλά ρήγματα.
Γιομίζουν χώματα οι παλάμες μας
και τις σκουπίζουμε βιαστικά πριν πάμε παρακάτω,
στο ενδεχόμενο ή στο μελλούμενο.

Το ξέρεις.
Ο εκ των έσω σπαραγμός είναι η μόνη οδός
προς το όνειρο
και το όνειρο πιο αβάσταχτο από μια αλήθεια.
Μα, πώς αλλιώς θα αντηχήσει ο κόσμος μέσα μας;
Πώς θα οριστεί η σιωπή των πραγμάτων
αν δεν τη διαβούμε;

Το ξέρεις.
Ο δρόμος είναι ένας· η αρχή και το τέλος,
το τέλος και η αρχή του σμίγουν μέσα στον καθένα μας.
Ιεραρχούμε την αγάπη ως καταλύτη του μέλλοντος,
ως του σύμπαντος μοχλό.
Κι όμως, κάθε τροχιά της ναρκοθετείται.

Το ξέρεις.
Τα περάσματα θα ανοίξουν δια παντός
όταν πάψεις να υπακούς σε μύθους αμαχητί.
Έστω, ως χρέος σε εκείνο
που στο χαλασμό στάθηκε όρθιο.
Όρθιο και μόνο.

[από τη συλλογή της Αγγέλας Χρονοπούλου

ΘΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΩ Σ’ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ, εκδόσεις ΑΩ 2026 ]

 

ΘΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΩ Σ’ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

(Κατερίνα Λιάτζουρα: «Ποίηση, χώρος σιωπής και περισυλλογής»,  αποσπάσματα από την παρουσίαση της συλλογής)

 

«Η ποίηση έχει τα εργαλεία να οικοδομήσει στέρεες λεκτικές σχέσεις και να βρει διαύλους επικοινωνίας του έσω κόσμου με τον έξω. Έχει τα εργαλεία να πει άρρητες αλήθειες και να ανατρέξει σε στιγμές παρελθοντικές, να τις συσχετίσει με το παρόν για να προβλέψει το μέλλον, να αποκαλύψει μυστικά αποδιωγμένα

από του νου τα κατάστιχα, να ομολογήσει πάθη, να αναγνωρίσει λάθη, να ζητήσει συγνώμη. Κι εδώ βρίσκεται ίσως το ιδιαίτερο προνόμιο της, καθώς η Χρονοπούλου διαθέτει τις λέξεις όχι απλώς για να περιγράψει τον κόσμο, αλλά για να τον ανασυνθέσει. Τις μετακινεί, τις συνδέει απρόσμενα, τους αποκαθιστά αποχρώσεις που η καθημερινή χρήση συχνά τους έχει αφαιρέσει. Μέσα από αυτή τη χειρονομία, η γλώσσα παύει να είναι μονάχα εργαλείο επικοινωνίας και γίνεται υλικό οικοδόμησης ενός άλλου χώρου, ενός διαφορετικού κόσμου.  Πολλά από τα ποιήματα της συλλογής παρουσιάζουν ιδιότητες που παραπέμπουν στη θεμελιώδη λειτουργία της κάθαρσης. Ο αναγνώστης / Η αναγνώστρια βιώνει έντονα συναισθήματα και οδηγείται σε μια εσωτερική αποφόρτιση και ανασύνταξη. Ο πόνος της απουσίας, η μνήμη, η ματαιότητα και η υπαρξιακή αγωνία λειτουργούν ως αφετηρίες μιας εσωτερικής μεταμόρφωσης. Η ποιητική γλώσσα, επομένως, μετατρέπει το τραύμα σε εμπειρία συνειδητοποίησης και προσφέρει στον αναγνώστη και την αναγνώστρια τη δυνατότητα να ταυτιστεί και να αναμετρηθεί με όσα τον / την βαραίνουν και, μέσα από αυτή τη δοκιμασία, να οδηγηθεί σε μια μορφή κάθαρσης, σε μια μορφή λύτρωσης… Η συναισθηματική συμμετοχή μπορεί να οδηγήσει σε μια σύγχρονη μορφή κάθαρσης, καθώς η αμφιβολία και η αγωνία μετατρέπονται, μέσω της ποίησης, σε συνειδητοποίηση και εσωτερική εκτόνωση….  Ο τίτλος, επομένως, μπορεί να διαβαστεί και ως πρόσκληση προς τον αναγνώστη: αν η ποιήτρια μπορεί να κατοικήσει σε ένα ποίημα, ίσως μπορούμε κι εμείς να βρούμε εκεί μια προσωρινή κατοικία. Ένα μέρος όπου οι λέξεις δεν περιγράφουν απλώς την πραγματικότητα, αλλά μας βοηθούν να την αντέξουμε…» (Κατερίνα Λιάτζουρα)  ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η Αγγέλα Χρονοπούλου έχει εκδόσει άλλες τρεις ποιητικές συλλογές:   Νυγμοί Ψυχής, εκδ. Rbooks, 2021, Ποίηση: χαϊκού, ζαπάι, τάνκα, Ανοιχτή Βιβλιοθήκη, 2023, Αμφισημίες της άλλης όχθης, εκδ. Όστρια, 2024, Θα κατοικήσω σε ένα ποίημα, εκδ.ΑΩ, 2026

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2026