Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΠΡΙΝ

 (… δεν αλλάζει τίποτα ποτέ
Όρκος,  προσευχή  και ικεσία…) 

(στίχοι από το ποίημα ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ)

 

2.ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Τόσο κοντά ο ένας στον άλλον

που δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς φωτιά.

Ανησυχείς αλλά    για να σας δουν μαζί

θα πρέπει να είστε.

Πώς να βρεθείτε   πιασμένοι

στο χρυσό δίχτυ του Ηφαίστου

όταν για σένα ετοιμάζουν περίτεχνο κλουβί; 

 

3.ΑΡΑΧΝΗ

Κάπως έτσι θα μάζευε τα κομμάτια

από το σχισμένο υφαντό της

μπροστά στην οργή της Εργάνης.

 

Για την ασέβεια

της αναμέτρησης και της αναπαράστασης.

Μία ζωή κρεμασμένη στο νήμα.

 

 Ο Ιησούς, τουλάχιστον, διδάσκει επιθυμία

κι όχι ηθική…

Αλλά και πάλι στα γόνατα

πώς να ισορροπήσει κανείς;

(τρεις γυναίκες από την πρώτη ποιητική συλλογή

της Κωνσταντίνας Κορυβάντη  ΜΥΘΟΓΟΝΙΑ, εκδόσεις Μανδραγόρας 2015)

 

ΜΥΘΟΓΟΝΙΑ ο τίτλος της συλλογής για ιστορίες

που αναφέρονται σε 22 γυναικεία μυθικά πρόσωπα

 Όλα τα ποιήματα αναφέρονται σε γυναικείες μορφές

(θεές, μούσες, νύμφες και ηρωίδες),

ένα – θηλυκού γένους – νησί (Ανάφη),

και μόνο ένα – αφιερωμένο - σε άνδρα  (Τρίτων).

 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η ποίηση πολύ συχνά

επιστρέφει στο μυθικό παρελθόν ανακαλώντας μύθους

εμπλουτίζοντάς τους με  νέα μηνύματα

που εκφράζουν τις αγωνίες του δημιουργού 

(σημειώνει στην παρουσίαση της συλλογής ο Δήμος Χλωπτσιούδης)

«Και είναι εντυπωσιακή η ωριμότητα με την οποία

η πρωτοεμφανιζόμενη δημιουργός αξιοποιεί

τη μυθολογία μέσα σε ένα ενιαίο ποιητικό πλαίσιο.

Απογυμνώνει την ποίηση από τα στολίδια

και με μόνο όχημα το μύθο αφήνει τα συναισθήματα

και το μήνυμα να αγκαλιάσουν το κοινό...» 

(Δήμος Χλωπτσιούδης)

 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ Τ’ ΑΣΤΡΑ 

(…γίνονται στο τέλος αστερισμοί…)

Πολύ - πολύ μακριά από εκείνον

που πραγματικά τις αγάπησε.

Εκείνον που τώρα περιμένει   την πτώση τους

για να ξαναφτιάξει τη ζωή του

[στίχοι από το ποίημα ΚΑΛΛΙΣΤΩ και ακολουθούν τα ποιήματα:

ΠΗΝΕΛΟΠΗ,  ΣΕΜΕΛΗ,  ΑΛΚΜΗΝΗ,

ΑΡΙΑΔΝΗ,  ΛΗΔΑ,  ΑΘΗΝΑ ΜΕΔΟΥΣΑ,

 ΕΛΕΝΗ  και  ΜΗΔΕΙΑ

Επιμύθιο: ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΝΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ

(…στο αγόρι που τις άλλαξε γνώμη…)

Sylvia Plath και A.E.Stallings σηματοδοτούν

το εισαγωγικό δίστιχο της ποιητικής συλλογής της

και ο σχολιασμός της από την Αναστασία Γκίτση)

 

 

5. ΠΗΝΕΛΟΠΗ 

(κι άλλα γυναικεία μυθικά πρόσωπα από τη ΜΥΘΟΓΟΝΙΑ της Κωνσταντίνας Κορρυβάντη)

Κοιτάζει

το ξύλινο αλογάκι του να επιπλέει στο νερό.

Όταν μεγαλώσει θα μάθει

πως τους άνδρες τους ξεβράζει η θάλασσα καθώς

κάπου, κάποια Κίρκη, Καλυψώ

ή Κατερίνα λύνει τα μαλλιά της

κι ένας γλάρος φέρνει το μαντήλι.

 

6. ΣΕΜΕΛΗ

Παρουσιάστηκε σ' όλη του την μεγαλοπρέπεια,

γιατί δεν πρόσεξες τι ζήτησες.

 

Όλοι ξέρουν την ιστορία της άλλης γυναίκας.

Είτε η δική του είναι πανούργα είτε εσύ

πολύ αφελής.

 

Αιωνίως θητεύω στο κάλλος θα πει

θωπεύω μηρούς γυρεύοντας

τον μικρό θεό;

 

7. ΑΛΚΜΗΝΗ

Νόμιζε πως αν άλλαζε το όνομα του

και το αντικαθιστούσε μ' ένα άλλο

όλα θα εξακολουθούσαν να είναι,

αρκεί να αποφεύγει κανείς τα τρίγωνα

και να ερωτεύεται θνητούς.

Απόψε άλλωστε

τα μικρά του χέρια της φαίνονται αδύναμα

να πνίξουν τα φίδια της συζύγου.

 

8.ΑΡΙΑΔΝΗ:

Ας πιούμε  στα μακρόσυρτα απογεύματα του Ντε Κίρικο.

Στους βόλους των παιδιών

που μπλέκονται στα πόδια μας

καθώς ξεμακραίνουν λευκά και μαύρα πανιά

νοθεύοντας το απέραντο γαλάζιο.

Στην ουρά της γάτας και στο κουβάρι

που διασκεδάζει την πλήξη της.

Στο ειδύλλιο που δεν εκτυλίσσεται στην πόρτα μου.

Σε κάθε περίπτωση ας πιούμε

στην σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων… 

 

9.ΛΗΔΑ

Και ο Αγαμέμνονας νεκρός. 

Κι η ομορφιά της Ελένης στείρα.

Μία σειρά συμβολισμών

που ο Michelangelo δεν είδε.

Το σκήπτρο, το ρόδι

τον κούκο που ραμφίζει τον χρόνο μας.

 

10. ΑΘΗΝΑ ΜΕΔΟΥΣΑ

Ηθικό δίδαγμα:
με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Το σεμνό τέκνο του μεγάλου Διός
της πήρε το κεφάλι.

Ήταν μέσα στο μυαλό του:
αυτοθυσία, αυταπάρνηση.

Μακριά από αδιάκριτα βλέμματα,
ποιανού κόρη να ‘ναι η μικρή γοργόνα της Κοπεγχάγης;

 

 

11.ΕΛΕΝΗ

Τελικά δεν ήμουν σε τίποτα διαφορετική.

Αγνή, απαλή σχεδόν διάφανη.

Όπως όλες οι αγνές, απαλές, σχεδόν διάφανες

πρέπει

να γνωρίσω τον πατέρα μου

να βρω τον άντρα μου

να ξεχάσω τον πρίγκιπα

 

 

12.ΜΗΔΕΙΑ

Σέρνει το μακρύ της φόρεμα

από την κουζίνα στο σαλόνι ως το παιδικό δωμάτιο
και πάλι πίσω.

Σφραγίζει τις πόρτες   με λευκές νωπές πετσέτες.
Φαντάζεται μια γαλάζια φλόγα
κι εσένα να διαβάζεις παραμύθι

για δύο μικρά παιδία που έμειναν
ορφανά στον ύπνο τους.

 

ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ

(…στο αγόρι που της άλλαξε γνώμη…)

Sylvia Plath και A.E.Stallings σηματοδοτούν

το εισαγωγικό δίστιχο της πρώτης ποιητικής συλλογής της Κωνσταντίνας Κορρυββάντη,

ΜΥΘΟΓΟΝΙΑ Μανδραγόρας  2015

Οι μεταμορφώσεις και οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι αποτελούν την κύρια θεματολογία της συλλογής. Αράχνη, Αλκμήνη, Σεμέλη, Λητώ, Λήδα, Ήρα, Καλλιστώ, Μέλισσα, Ρέα, Ιώ, Μέδουσα, Αφροδίτη, Ελένη, Ανδρομάχη, Άλκηστις, Σελήνη, Νέδα, Πηνελόπη, Μήδεια, Ερμοδίκη, Φαίδρα, Αριάδνη και Ανάφη, 22 γυναικείες οντότητες και ένα νησί ξεριζώνονται από το μακρινό τοπίο της μυθολογίας και δημιουργούνται εκ νέου στο νεοσύστατο, μυθογονικό βιβλίο της ποιήτριας. Η συλλογή γέμει από εννοιολογικές μεταβάσεις μυθολογικών συμβόλων και από ετεροχρονισμένες βεβαιότητες που απευθύνει η ποιήτρια προς τις γυναικείες μορφές της. Γράφει στο ποίημα Μέλισσα: «Αλίμονο δεν ήταν το δώρο του θεού προς τις γυναίκες- γελούσες. Το κεντρί του ήταν που ήταν χάρισμα στις νύμφες που τον έθρεψαν. Σου είπε μαζί ως τον κίτρινο ύπερο, σκέφτηκες ηδύτητα - ηδύτητα μπερδεύοντας απόλαυση και εργασία».   Ο χρόνος που μεσολαβεί βρίσκει τις γυναικείες υποστάσεις να επιδίδονται σε μια ωριμότητα και μια αποδοχή της προσωπικής τους της ιστορίας. Η Ελένη μοιάζει να αποποιείται του μεγέθους της αναφωνώντας: «Τελικά δεν ήμουν σε τίποτα διαφορετική…»  23 γυναικείες εξομολογήσεις (συμπεριλαμβανομένης και της Ανάφης). 23 μικρές ψηφίδες τοποθετημένες και κολλημένες με ποιητικό τρόπο η μια πλάι στην άλλη, έτσι ώστε να φανερώνεται η μία και μοναδική μορφή της θηλυκής υπόστασης, αυτής της γενεσιουργού. Της δημιουργού που έχοντας στα χέρια της προαιώνια υλικά θα γεννήσει νέες ιστορίες και μύθους πλασμένους από πηλό με την βοήθεια του Τρίτωνα, του μόνου αρσενικού τίτλου του καταληκτικού ποιήματος της συλλογής: «Δώσε μου το χέρι σου κράτησε την ανάσα μου. Ποιος να φοβηθεί
κατακλυσμούς όταν ανοίγουν οι ουρανοί; Απόψε σμιλεύουμε έναν στρόβιλο από πηλό.  (Αναστασία Γκίτση)

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2026