Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ, χειραγωγώντας την εξέγερση ονείρων, ΔΙΝΕΙ ΜΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΜΗΝΕΥΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ:

«Θάλασσα νύχτα σιωπηλή, Σελήνη σχισμή απρόσιτη, Σάρκα του Έρωτα Βερενίκη: Ήλιος σκαρφάλωσε στα φωτερά σου τα μαλλιά, στην αγκαλιά σου ανθισμένοι κάκτοι, ενδοφλέβια έρρεες στη σκοτεινή μου την καρδιά. Έστω μια σπιθαμή από τα μάτια σου ας μένει… Επί Ονείρων τότε βαδίζω, επί κυμάτων σε σκοτεινή αμίλητη ακτή σκοτοδίνης». Ο Πρόδρομος Μάρκογλου (Καβάλα, 1935) συγκέντρωσε σχεδόν το σύνολο του ποιητικού του έργου στον τόμο «Έσχατη Υπόσχεση, Ποιήματα 1958-2010», εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ, Θεσσαλονίκη 2016.  Ο Πέτρος Γκολίστης παρουσιάζοντας στην Εφημερίδα των Συνατκτών τον καλαίσθητο αυτόν τόμο ποιημάτων, ανάμεσα στα άλλα,  σημειώνει:  «Με λόγο περιεκτικό, πυκνό, που τείνει όχι να αφηγηθεί αλλά να σημάνει −με δομική μονάδα τον στίχο-εντύπωση− μας παραδίδει μια ποίηση που αναβλύζει από το κοινωνικό και φθαρτό μας σώμα, προσθέτοντας μια διακριτή ψηφίδα στη λογοτεχνία μας. Ο ποιητής, πιστεύοντας πως όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη εκτός από τη μέση οδό, πλέει ως άλλος πολύτροπος Οδυσσέας ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, «στο χάσμα της ιστορίας και της ουτοπίας», κάπου στο «μέσο» των Μανόλη Αναγνωστάκη και Μίλτου Σαχτούρη, των οποίων−πέρα από την τεχνοτροπική διακλάδωση και ώσμωση−παραθέτει ποιήματα σε μότο (προλογίζοντας ολόκληρες συλλογές). Κατορθώνοντας να επιστρέφει επαναληπτικά στη φανταστική του Ιθάκη, απορρίπτοντας την «παράπλοια» με την αναγνωρίσιμη ποιητική του εύπλοια, σε μια παράλληλη πλεύση με αυτή του Ανέστη Ευαγγέλου…» (Πέτρος Γκολίτσης, Σταθερά βουλιάζουμε στο Μέλλον). Η πρώτη ποιητική συλλογή, από την οποία ανθολογούνται ποιήματα είναι οι ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ (κυκλοφόρησε το 1962) και τελευταία η ανέκδοτη ακόμα ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΥΛΗ που περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα από το 2005 έως το 2010. Η Περιπέτεια αρχίζει με το ομότιτλο ποίημα και τελειώνει με το ΘΕΡΟΣ, τελευταίο ποίημα της ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΥΛΗΣ:


ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ
Το φεγγάρι που ονειρεύεσαι
είναι μια πληγή.

Η εργασία εκβαθύνσεως
η αλμύρα κι η τριβή
μου ’χουν φάει τη σάρκα
η βροχή από τους γαλαξίες
μου καίει τα μάτια.

Το καινούργιο φεγγάρι
μια νέα είναι μετάσταση αγωνίας.

Κι εσύ ακόμα ονειρεύεσαι
κι εγώ ακόμα σκάβω

ΘΕΡΟΣ
Αεράκι έρχεται, νοτιάς της θάλασσας
Ασημένια γυρίζουν τα φύλλα της ελιάς
Θερίζουν μέλισσες χυμούς απ’ τις μολόχες
Σπουργίτια, σπίνοι ώριμα ραμφίζουν σύκα
Αργά η κληματαριά μαύρες μεστώνει ρόγες
Ροκανίζουν τζιτζίκια τον ήλιο ασταμάτητα.

Ο χρόνος ανάλαφρα γαλάζιος διαπλέει τον ορίζοντα.

Αργά το σώμα σου χαμηλώνει
Φθίνει το εσώτερο φως, η ενεργή θέληση
στη σιωπή γλιστράει, σε σκοτεινή εποχή (Αύγουστος 2010)

ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ:
Ο  Πρόδρομος Μάρκογλου συμπεριέλαβε στην Έσχατη Υπόσχεσή του ως επίμετρο και κάποια Σχόλια του για την Ποίηση. Και τι είναι το ποίημα; αναρτιέται σ’ ένα από αυτά για να δώσει το δικό του ορισμό: «Είναι λόγος περιεκτικός, πυκνός, αναβλύζει εκ βαθέων, δεν αφηγείται αλλά σημαίνει, με πολλές συνδηλώσεις, λόγος κάθετος, πυρηνικός, απ’ τη νόηση βυθίζεται στη συνείδηση κι απ’ εκεί αναβλύζει με μια γλώσσα και με μια αισθητική κρυστάλλωση… Οι συντεταγμένες του ποιήματος: χώρος η καθημερινή πραγματικότητα με την υπαρξιακή και κοινωνική διάσταση. Το υποκείμενο να ταυτίζεται ή να βρίσκεται σε αντιπαλότητα με την καθολική πραγματικότητα. Χρόνος αυτό το διαστελλόμενο Σύμπαν, όπου ανήκει ο ποιητής, αφού μέρος είναι του όλου. Γράφοντας το ποίημα πρέπει να δέσουμε τις συντεταγμένες. Έτσι καμιά εξήγηση ή κανένας σχολιασμός δεν βοηθάει στο να γίνει ένα ποίημα δραστικότερο και δεν κατοχυρώνει βέβαια στην άτεγκτη δικαιοδοσία του χρόνου. Γιατί καμιά πρόθεση δεν προδικάζει το αποτέλεσμα. Γιατί η γλώσσα του ποιητή και η γλώσσα του ποιήματος ποτέ δεν ταυτίζονται πλήρως. Παρεμβάλλονται εδώ η Μια μέρα της Ελένης από τη συλλογή ΧΩΡΟΣΤΑΘΜΗΣΗ, 1965 και οι Ημέρες καθημερινών παρενθέσεων από τη συλλογή ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗ 2002:

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ
Δούλευε στην καινούργια Εγνατία Οδό.
Απλώνει χαλίκι,
κάτω από τον ήλιο ακολουθεί τον οδοστρωτήρα.
Μάτια χάνονται στις γούβες του κρανίου
χέρια σκληρά διαβρωμένα
σώμα λίγο φαγωμένο από σκληρές συνθήκες
τη φώναζαν Ελένη.

Άλλες γυναίκες από τα πεζοδρόμια
αποστρέφουν το βλέμμα
μεταξωτά αρωματισμένα μαντίλια
για τη σκόνη και τη βαριά οσμή της πίσσας.
Εύκολο περισσότερο να ξαπλώνεις το σώμα
βορά στους πεινασμένους
απ’ αυτήν την ατέλειωτη ημέρα στην κόλαση
με ήλιο πίσσα και σκόνη
σκύβοντας με το φτυάρι στο χέρι
στην καινούρια Εγνατία Οδό.

Η Ελένη δουλεύει στις επιστρώσεις.
Τις νύχτες στη συνοικιακή παράγκα
γεμίζει ελπίδες τα μάτια των παιδιών
καθώς ο πόνος την παίρνει
ετοιμάζει το όνειρο της άλλης μέρας

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΝ ΠΑΡΕΝΘΕΣΣΕΩΝ
Ημέρες ρευστές παραγραφές του αίματος
Οδοφράγματα καθημερινών παρενθέσεων
Ακόρεστος ο καιρός, άπληστος πριονίζει
Τα παρελθόντα του μέλλοντος θεμέλια
Χειραγωγεί την εξέγερση των ονείρων
Ρυθμίζει τη μεταφυσική της γλώσσας
Των πράξεων την αρχέγονη καταγωγή

Διαγράφοντας το παρελθόν αγνοούμε το μέλλον
Ενώ το παρόν στην αμείλικτη τελειώνει σιωπή

Ημέρες καθημερινές, μιας χρήσης, σωριάζονται.

ΤΟ ΑΓΡΙΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥΓΚΡΙΖΕΙ ΜΕΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ (λοιπόν, ας βγάλουν άλλοι το φίδι απ’ την τρύπα):
Τέσσερις δεκαετίες πριν η χώρα μπει στην περιδίνιση της κρίσης ο Πρόδρομος Μάρκογλου διαβλέπει τα ερχόμενα στο magnum opus του «Το δόντι της πέτρας» (1975) με μια ποιητική κραυγή: «Μουγκρίζουν τα μεσάνυχτα μες στο μυαλό μου» και προφητεύει: «Εξόριστοι μες στον τόπο μας μασάμε ελπίδες! Προγραμμένοι σε σκοτεινά κατάστιχα μηχανικών εγκεφάλων. Χαλινάρι σκληρό οι συμφορές στο στόμα»:

ΜΟΥΓΚΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ
Μουγκρίζουν τα μεσάνυχτα μες το μυαλό μου
Άγριες φωνές αδικημένων
Κράτησαν μέχρι που άντεξαν οι αρμοί τους
Ενώ ο χρόνος έσκαβε σχήματα θανάτου
Σφηνώθηκαν στη σάρκα του βράχου
Και πιο βαθιά στο μαύρο αίμα των προγόνων,
Γυρίζω ανταριασμένος
Έρημο σπίτι από φίλους, γεμάτο φονιάδες
Εξόριστοι μες στον τόπο μας μασάμε ελπίδες
Προγραμμένοι σε σκοτεινά κατάστιχα μηχανικών εγκεφάλων
Χαλινάρι σκληρό οι συμφορές στο στόμα
Σύντροφοι
Ποια άνοιξη ακόμα καρτεράμε
Ποιο βόλεμα μπήκε πάνω απ’ το άγριο χρέος

Τ’ άγριο χρέος που μουγκρίζει μες το μυαλό μου

Και, φυσικά, αιτίες αυτής της κρίσης για τον ποιητή δεν θα μπορούσε να είναι οι συγκυριακές μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις κομμάτων που με τις ξύλινες κορώνες συνθημάτων φιλοδοξούν να αναδείξουν επικοινωνιακά τη διαχειριστική τους (αν)ικανότητα. Οι αιτίες της κρίσης έχουν βαθιά τις ρίζες τους στην πολιτική παθογένεια δεκαετιών: Διαβάζουμε στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ του: «Ξενευρώνει η θηριώδης αμάθεια της εξουσίας» και «Σφυρίζει ο αγέρας στις μεταλλικές κεραίες / Εδώ / Μες στο μπετόν φυτρώνει / Η καινούργια ρίζα μας / Σκληρή και προορισμένη». Και στο αμέσως επόμενο ποίημα από την ίδια συλλογή με το συμβολικό τίτλο ΕΛΕΕΙΝΟΝ ΘΕΑΤΡΟ καυτηριάζεται δεόντως το «κόσκινο» της παλιάς πολιτικής τέχνης ανάξιων διαχειριστών της εξουσίας που ακούει στο όνομα: Μετάθεση Ευθύνης στα χέρια των όποιων άλλων, γιατί σαν τον Πιλάτο οι εκάστοτε κυβερνώντες έχουν μάθει καλά να «νίπτουν τας χείρας»:
ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Η μέρα αναίμακτη, σφαγμένο μοσχάρι
Κι ο ήλιος μαύρη πλεκτάνη στον ουρανό
Πάνω απ’ τις οικοδομές
Και τα κύματα της θάλασσας χρόνια πίσω στη μνήμη
Βογκούν ήχοι στεγνοί και συγκεκριμένοι
Στους τοίχους των ημερών μας
Και ραδιόφωνο στη διαπασών
Κάποιοι σκέφτεσαι, κάτι πάνε να πνίξουν
Ξενευρώνει η θηριώδης αμάθεια της εξουσίας
Μόνη παρηγοριά το τραγούδι μωρομάνας
σίδερο βάλτε στην καρδιά και χάλκουμα στα στήθια
Και κρατούσε το γιο της
Βολβό γεμάτο δίψα, πλούσιο απ’ τις μέρες του μέλλοντος
Σφυρίζει ο αγέρας στις μεταλλικές κεραίες
Εδώ
μες στο μπετόν φυτρώνει
Η καινούργια ρίζα μας
Σκληρή και προορισμένη.

ΕΛΕΕΙΝΟΝ ΘΕΑΤΡΟ
Πέρασαν τα χρόνια σύντροφοι
Υποσχέσεις βούλιαξαν στην πέτρα
Φάνηκαν φτηνός πλούτος οι λέξεις, η γλώσσα, τα αισθήματα
Υπερίσχυσε εγκέφαλος ερπετού που πήρε τρεις στροφές ακόμη
Τα μυστικά σχέδια στάθηκαν πιο δυνατά απ’ το σώμα της πατρίδας

Νύχτα μαζέυτηκαν τα κουφάρια των καταδικασμένων
Απαγόρεψαν το θρήνο για το δημόσιο συφέρον.

Μετά την έξαψη των πρώτων ημερών
Τους όρκους και τις επικλήσεις
Με τα μούτρα πέσαμε στα παχιά κρέατα
Στα πλούσια κι εύθυμα τραπέζια
Ωραία τα κρασιά, τρυφερές οι γυναίκες
Στην αγορά λίγο πολύ καλά πήγαν οι δουλειές
Του ποδοσφαίρου η κουβέντα σίγουρη
Λαχνοί εξαγοράζουνε το μέλλον
Που τώρα διεκδικήσεις και αγώνες,

Λοιπόν,
ας βγάλουν άλλοι το φίδι απ’ την τρύπα!...
Ο Πέτρος Γκολίτσης συνοψίζοντας τις πολιτικές προεκτάσεις των παραπάνω ποιημάτων από τη συλλογή ΤΟ ΔΟΝΤΙ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ, συμπεραίνει: «Φορτωμένος με ενοχές για την ψευδο-καταναλωτική ευημερία και χτυπώντας τα κακώς κείμενα αναζητά μια κάθαρση: «Κι αυτός κατέβαινε στην παραλία / Να ξεκουράσει τα μάτια στη θάλασσα / Περιμένοντας / Νεροποντή να ξεπλύνει την πόλη» («Ηξερε») ή «Παρακολουθώ / Τα μεγάλα κύματα / Μ’ ορμή περνάνε πάνω απ’ τον κυματοθραύστη» («Φυσούσε»). Ενώ ο «άλλος», αυτός της επανάστασης: «Περιδιάβαζε / Κομψά επιτήδειος […] Καλά βολεμένος […] Ξαναγύριζε η όψη του / Γυμνασμένο σκυλί χασάπικου // Πρώτος στο γάβγισμα / Πρώτος να γλείφει το αίμα στους δρόμους» («Περιδιάβαζε»).

ΕΣΤΩ ΑΝΑΠΗΡΟΣ, ΔΕΙΞΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ. ΚΡΙΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΙΘΕΙΣ (Μανόλης Αναγνωστάκης) – ΠΡΕΠΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΤΑΩ (Μίλτος Σαχτούρης) ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΜΕΡΑ Η ΔΙΚΟΠΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΞΕΙ; ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΕΝΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΝΑ ’ΝΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΠΛΩΤΟΣ; (Γιώργος Σεφέρης) - ΕΝ ΣΥΓΧΥΣΕΙ ΣΑΣ ΟΜΙΛΩ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟΣ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΝΕΟ (Πρόδρομος Μάρκογλου) 
Ο ποιητής, μπορεί να διατελεί εν συγχύσει, μπορεί να είναι ακρωτηριασμένος, με σπασμένα φτερά όπως λέει ο Σαχτούρης στον Ελεγκτή του,  δεν χάνει όμως τις ελπίδες του, γιατί πιστεύει ότι θα φτάσουμε σε μια εποχή όπου θ’ αρχίσουν πάλι οι άνθρωποι να «ωριμάζουν με σιωπή και στέρηση» («ΙΘ’ [τοπίο]», Χωροστάθμηση, 1965)… Ο Σαχτούρης προσδιόρισε το ρόλο των ποιητών λέγοντας επιγραμματικά  ότι, ως κληρονόμοι πουλιών πρέπει, σ’ αυτόν το μπαξέ το γεμάτο αίμα που είναι ο κόσμος μας, να ελέγχουν τα αστέρια και, έστω και με σπασμένα φτερά, να πετάνε δείχνοντας και στους άλλους το δρόμο προς τον ουρανό -κοινή ανθρώπινη ανάγκη έστω σε λανθάνουσα μορφή... (Μίλτος Σαχτούρης, Ο Ελεγκτής, από τη συλλογή Τα φάσματα ή η Χαρά στον άλλο δρόμο 1958).  Ο Μάρκογλου, απέναντι σε όλα αυτά, σαν άλλη φιγούρα του Σαγκάλ αυτο-ζωγραφίζεται: «Κι έπλεα πάνω από ταράτσες και μεταλλικές κεραίες σ’ ένα σκοτάδι που κολλούσε πάνω μου κατράμι: Δεν φτάνει να ερμηνεύεις έλεγα…» («Οικογενειακή συγκέντρωση», Συνοπτική διαδικασία, 1980). Ξεκινώντας από τη βεβαιότητα πως «καμιά λέξη δεν ερμηνεύει τον κόσμο συντριπτικά» καταλήγει στα ποιήματα ως «αποτεφρωμένα όνειρα», «αφού καμιά πράξη δεν αλλάζει τον κόσμο οριστικά» («Αργά», Ονείρων κοινοκτημοσύνη, 2002), αγγίζοντας εδώ, κατά τον Πέτρο Γκολίτση,  έναν μεσσιανισμό που ευελπιστεί στη «μία» πράξη ή στη Μαγική Εικόνα μιας Μέρας Δίκοπης που τα πάντα θ’ αλλάξει («πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει») ή στα Όνειρα που «χρόνια μέσα στα χρόνια ξεφλουδίζονται σα φίδια» και ως δια μαγείας αλλάζουν οι συσχετισμοί και «άλλοι άνθρωποι χτίζουν άλλα σπίτια» απ’ την αρχή. Ο ποιητής, σ’ αυτή τη νέα πραγματικότητα που ονειρεύεται, κατεβαίνει για τη θάλασσα, περπατά στα κύματα και ελεύθερος φεύγει.

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ (νέο) ΤΡΑΓΟΥΔΙ (από τη συλλογή Συνοπτική Διαδικασία 1980)
Οι λέξεις που μαθαίναμε τρίζουν στη φωτιά
Στάχτη τα λόγια, σκόνη τα σύμβολα
Εικόνες – Εϊδωλα σε παραβολικούς καθρέφτες χάθηκαν

Κι η εποχή ζητά ένα σφρίγος διαφορετικό
Κι η καρδιά στένεψε πηγάδι σκοτεινό

Πάλι το ποίημα, ακαριαία ένωση, παίρνει μιαν άλλη τροπή
Επιβάλλεται στη φωνή μου

Όμως εσύ ποια είσαι που επιμένεις ανερμήνευτη
Λοιπόν:
Είσαι τρυφερή βροχή
Ανοιξιάτικος δρόμος νυχτερινός
Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη
Με την ηλικία της θάλασσας στα μάτια
Μ’ ένα μεγάλο ήλιο στα μαλλιά

Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που έχει τα πάντα αλλάξει

Όμως εσύ ποια είσαι που αναβοσβήνεις σα δίλημμα
Είσαι το κλειδί που γυρίζει μαλακά στην κλειδαριά
Το μολύβι που γράφω
Το μαχαίρι που κόβω το ψωμί
Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας στο σκοτεινό δωμάτιο
Ωραία σαν γραφομηχανή
Αεροπλάνο jet
Ωραία όπως ρουλεμάν
Στρόφαλος
Ωραία σαν ηλεκτρονικός εγκέφαλος
Ωραία όπως αδιάβαστο βιβλίο

Πού πήγε η μέρα η δίκοπη κι άδειασε το ποτάμι

Κι όμως είσαι γαλαξίας ολόφωτος
Στον ύπνο μου λάμπεις
Ενδοφλέβια ρέεις στην καρδιά μου.

(αλλά δυστυχώς) 
Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ανέκαθεν ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΟΙ ΑΠΛΗΣΤΟΙ ΛΟΓΙΣΤΕΣ επικρατούν των ποιητών:
(ποια πέναλτι, ποια δοκάρια, ποια πύρρειος… ήττα, ούτε καν στην παράταση, κατά κράτος ηττήθηκαν πριν καλά-καλά αρχίσει η επίσημη αναμέτρηση…)
Το λένε καθαρά μέσα στις σημειώσεις τους οι ίδιοι οι ποιητές για τα ποιήματα που δεν γράφτηκαν ποτέ ή έμειναν σε κείνα τα χαρτιά
«στίχοι που γκρεμιζόταν το πρωί
ενώ τη νύχτα τα σφήνωναν με λέξεις…
σιγαρέτα καπνίζοντας μιας δυσοίωνης ουτοπίας…»).
Για του λόγου μου το αληθές αρκεί μια απαγγελία ψιθυριστή ή και κραυγαλέα  του παρακάτω ποιήματος:

ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ
Βαρύς ο ήχος των αργυρίων σημαίνει

Κι επικρατούν τώρα αστραφτεροί
Άπληστοι οι λογιστές επικρατούν των ποιητών

Και βλέπουμε άκριτο το παρελθόν
Ενώ ποτέ δεν θα γνωρίσουμε το μέλλον 

Επικρατούν και πάλι οι αριθμοί των λέξεων

Ενώ πίσω από το άχτιστο φως
Ακούγεται τριγμός οδόντων.
[από τη συλλογή του Πρόδρομου Μάρκογλου ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗ 2002]

Κι ένα ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ/ διακείμενο από την ίδια συλλογή ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗ του Πρόδρομου Μάρκογλου πάλι (διαβάζεται σε περιβάλλοντα Σιωπής όπου
«με θύελλα στα μάτια
θα ξανάρθουν σαρκοβόρες εικόνες
καθημερινής οδύνης,
θραύσματα έργων, σκυθρωπή αυθεντία των λέξεων»: 

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ:
Στον μαύρο στέκει ουρανό σιωπηλός
Εκεί στα πόδια του απλώνεται η ιστορία
Βιβλία του Λένιν, ποιήματα του Μαγιακόφσκι
Εμβλήματα με σφυροδρέπανο, μανιφέστα ανατρεπτικά
Κι ένα βιβλίο δικό του με ποιήματα υπαρκτικά

Σιγαρέτα καπνίζει μιας δυσοίωνης ουτοπίας

Στον μαύρο στέκει ουρανό, παγώνει
Στο κενό των λέξεων, στον καιάδα της πατρίδας
Κάργες πετούν στη χέρσα γη της ιστορίας
Κι η απόσβεση του χρόνου τον σαρώνει

Εδώ με θύελλα στα μάτια θα ξανάρθεις, λοιπόν!..  Είναι μία Έσχατη Υπόσχεση του Πρόδρομου Μάρκογλου.

«Κόβουν τον ομφάλιο λώρο 
Σ
' αφήνουν αναπότρεπτα στο ρεύμα του ποταμού 
Στο
αίμα και τα σκουπίδια 
Χάσματα ορύγματα της σκέψης 
Οράματα αιματίτης φαντασίας 
Με την πέτρα της ευθύνης δεμένοι 
Υπνοβάτες σε παλιά όνειρα 
Χρήστες εθισμένοι της ιστορίας 
Ανεπίστρεπτα ανακυκλώνουμε το μέλλον...
Πρέπει απ εδώ ν' αρχίσει ξανά η παραδοχή 
Η άρνηση του αέναου τίποτε
(Υπνοβάτες από τη συλλογή του Πρόδρομου Μάρκογλου Ονείρων Κοινοκτημοσύνη 2002)

ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ ΡΗΤΟΡΙΚΟ: Σε ποιο μέλλον βουλιάζουμε με λέξεις μαύρα όνειρα; (μεταγράφοντας τώρα το Ποίημα πέτρες ρίχνουμε σε βαθύ πηγάδι, ενδοχώρα να έχουν οι Λέξεις…)

Εργοστάσια ξερνάνε σωρεύοντας
Σύννεφα κάργες πάνω από την πόλη
Φυσάει, πράσινες φέγγουν θάλασσες στην μνήμη,
Βαρδάρης άγριος στις ιδεολογίες
Έχοντας ταξική συνείδηση ή και χωρίς συνείδηση
Καταβροχθίζουν οι μηχανές τις σάρκες
Ασθενοφόρα, εργάτες, ουρλιάζουν στην άσφαλτο
Και μαγικές εικόνες και Supermarket
Μεγαλώνει το στομάχι το μυαλό σουφρώνει
Πάνω απ’ τον καθημερινό θάνατο με πείσμα
Γραφειοκράτες άθλιοι χωρίς κανένα σχήμα
Σ’ αμετακίνητες αλήθειες επενδύουν

Πρωινό θολό άκρη του δρόμου
Το μέλλον μας ουρλιάζει ρουφήχτρα
Με ποιες λέξεις μπαίνω στον καυστήρα

[από τη συλλογή του Πρόδρομου Μάρκογλου ΠΑΡΟΔΟΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ1989] 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου